Mutlu Yıllar Gheorghe Hagi

Yurdeşen Karahasan mı ön ayak olmuştu, Ergun Gürsoy mu bir şeyler çevirmişti o kısmı net hatırlayamıyorum şu an ama her kim akıl etmekle kalmayıp bir de ikna edebildiyse Allah razı olsun. Dönemin gazetelerinde Çavuşesku'nun başını çektiği bir grup vardı, tekerlekli sandalye, baston, koltuk değneği Allah ne verdiyse yapıştıran. Sanki bana bu adam değildi Steau'yu finale götüren, Real'de Barca'da oynayan, Romanya'yı adam eden. 

Geldikten sonra 2. hafta selamı çakmıştı, o zamanlar Sami Yen'in fileleri sarı-kırmızıydı. Bayram yeri gibiydi etraf, ben de güç bela bir köy benzinliğinde izliyordum maçı.. :) Gel de ondan sonrasında aşık olma bu adama. 

Sonraları, ne maçlar, ne goller. Hepsini teker teker hatırlamaya kalksak roman olur zaten. Bu gözlerin gördüğü en iyisi oydu kesinlikle. Mutlu yılları olsun. Babasının öldüğünün ertesi sanıyorum ki Kocaelispor maçına çıkmıştı, sonra da kesmemişti 40 güne yakın sakalını. İstiklal Marşı'nda elini kalbine götürerek anardı. Çok büyük adamdı Hagi.